Al sinds ik dit log begon schrijf ik soms korte  verhalen, dan weer een fantasie en soms een gedicht. Mede daardoor ontstond geleidelijk aan het idee om  eens een 'heel verhaal' te schrijven. Maar ja, dat had ik nog nooit gedaan. En àls je het dan al zou hebben geschreven, wat moet je er dan mee. Uitgeven? Vind daar dan maar eens een uitgever voor, ik ken dat wereldje helemaal niet. De  andere optie is  het zelf uitgeven, en daar heb ik het geld niet voor.

Tot 12je me attendeerde op lulu.com (waarvoor nogmaals mijn grote dank).

Lulu.com is  een on-line uitgever die ook POD boeken uitgeeft. POD staat voor Printing On Demand. Met andere woorden, het boek wordt pas gedrukt (geprint) op het moment dat iemand een exemplaar on-line gekocht heeft.

Zo ontstond 'Liefde bindt' dat als boek gekocht kan worden en als bestand dat je op je PC laadt (download) en dan leest. Uiteraard heb ik zelf een exemplaar gekocht, om te zien hoe het eindresultaat er uit zag, en je moet wel rekenen op bijna 2 weken levertijd. Dus mocht je het iemand kado willen doen voor de Kerstdagen.... wacht niet te lang met bestellen :-)

 

Verkrijgbaar dus via www.lulu.com, of klik op het plaatje hier boven..

Veel leesplezier gewenst. Oh, en opbouwende kritiek wordt zeer gewaardeerd.

 

Groeten,

Lex.

Ik 'hoor' menigeen al denken: “Mooi rood....? Bedoelt hij soms, rode billen? Pijn? Rode ogen? Verdriet? Rode handen? Kou? Rood hoofd? Schaamte?"

 

Maar nee, nee, nee en nog eens nee. Hou maar op! Ik bedoel, rode nagels. Rode teennagels om precies te zijn. Alle 10. En daarmee zijn het voortaan Mijn teennagels geworden. Voor diegene bij wie het licht nu is uit gegaan, zal ik het opnieuw ontsteken; parel lakt vanaf nu haar teennagels rood. Lang geleden deed ze dat zomers een enkele keer, maar nu lakt ze ze voortaan netjes rood, steeds opnieuw, omdat ik dat wil. 't Lijkt iets kleins, maar ontstijgt ons spel op een hele subtiele manier. Want die nagellak blijft er natuurlijk wel 24x7 op zitten.

 

Groeten,

Lex.  

Ik kan wel stellen dat ik werkelijk alle dagen blij ben dat ik met mijn parel getrouwd ben. Sommige dagen ben ik zelfs extra blij. Van de week had ik zo'n dag. We zitten 's avonds samen op de bank en het gesprek komt op geheimen. Iedereen heeft geheimen denk ik en dat vind ik ook prima zo. Ik hoef niet alles van iedereen te weten en 'men' hoeft niet alles van mij te weten tenslotte.
Vraag mij iets over wat ik liever geheim had willen houden en ik geef je een eerlijk antwoord al had ik er uit mezelf niets over gezegd. Maar ik verwacht ook een eerlijk antwoord als ik zo'n vraag stel.

Tijdens ons gesprek vroeg ik dan ook aan parel; "Wat weet jij wat ik niet weet"?
Ik stelde de vraag eigenlijk voor de gein maar parel ging er heel serieus op in en zei; "Vandaag had ik een fantasie die me kriebels in m'n buik bezorgde".
Nieuwsgierig geworden vroeg ik natuurlijk wat die fantasie dan behelsde. Als ik nou vertel dat daar de volgende woorden in voor kwamen; polsen, vastgebonden, geknield, knevel, tepelklemmen en anaal, laat ik de rest aan jullie eigen fantasie over.
Laat ik dit er nog over zeggen; achter de stof van mijn spijkerbroek sprong een specifiek deel van mijn 'manlijke kenmerken' onmiddellijk in de houding.

 

We kwamen tot de slotsom dat we haar fantasie een-dezer-dagen maar eens in de praktijk moesten brengen.
Ik zeg, doen!

Terwijl ik helena aan het plagen was om haar zelf

een gedichtje op haar log te zetten, borrelde deze boven.

 

 

Regen,
druppels vallen op de kille straten,
dikke tranen huilen zachtjes langs het raam.

Avond,
duisternis omhult de kleurloze huizen,
een verlangen vult mijn hart.

Files,
vol forensen kruipen als kralen aan een koord,
door weer en wind op weg naar huis.

Thuis,
is de reis volbracht,
zijn de gordijnen dicht en is de kachel aan.

Samen,
zijn we nu weer een,
en kan ik mijn geluk niet op.

Niets,
kan me nog weerhouden,
en ben je helemaal van mij.

 

 

Al weken geen nieuws over parel en mij. We zijn de enigen niet zag ik. Ook op een aantal andere blogs is het een stuk stiller (geworden). En waarom ook niet, het is tenslotte geen wedstrijd.

Voor mij geldt dat ik gewoon wat te veel aan mijn hoofd heb op het moment, met name op mijn werk. De gevolgen van een fusie, eerder dit jaar, beginnen zichtbaar te worden en zijn niet zonder gevolg voor mijn eigen werksituatie en die van mijn collega's waarvan er twee (van de zes) een andere werkgever 'mogen' zoeken.

Eigenlijk mag ik dus helemaal niet klagen maar als je te horen krijgt dat je binnenkort thuis moet gaan werken omdat ze het kantoor, om kosten te besparen, maar gewoon sluiten, word je daar toch maar even mee geconfronteerd. Ondertussen blijf ik nog wel her-en-der reageren op blogs natuurlijk, dat kàn ik gewoon niet laten *lol*.

 

Groeten,

Lex.  

Ik heb de poll op deze log beëindigd. Er zijn 28 stemmen uitgebracht op de vraagstelling;

 

Wat belemmert jou/jullie D/s relatie het meest?

 

De uitslag is:  

 

Reisafstand	21.4%
Leeftijdsverschil	7.2%
Verschil van inzicht/ervaring	14.2%
Privé situatie	28.6%
Niets	28.6%