Wel tien smoezen had Elchje vanochtend in bed bedacht om niet naar haar werk te hoeven.
De eerste twee uren was ze op dinsdag altijd vrij, maar de daaropvolgende zes uren had ze de grootste etterbakken van de school in haar klas. Drie verschillende vierde klassen, elk twee uur achter elkaar.
En als of dŕt nog niet genoeg was, had de schooldirecteur voor vandaag na het achtste uur een vergadering belegd voor de jaarlaagcoördinatoren, waar Elchje er één van was.
Uiteindelijk was ze toch maar gewoon opgestaan en naar d’r werk gegaan. Spijbelen kon ze al niet toen ze zelf nog schoolgaand was, veel te bang dat ze er op school achter zouden komen. En nu -als lerares wiskunde- mňčst ze wel het goede voorbeeld geven natuurlijk.
De lesuren kropen voorbij en al was het aantal incidenten in klas vandaag lager dan gemiddeld, toch was ze kapot toen de laatste leerlingen het lokaal verlieten en hůn dag er in ieder geval wčl op zat.
Nu alleen nog de vergadering doorstaan, dan kon Elchje ook naar huis. Ze hoopte maar dat de directeur niet al te lang van stof zou zijn.
Het tegendeel bleek waar. De man rakelde allerhande zaken weer op waar ze het in voorgaande vergaderingen ook al over gehad hadden en gaf alle coördinatoren nogmaals de gelegenheid om hun zegje te doen. Vooral om tijd te sparen had Elchje maar weinig gezegd en al helemaal geen nieuwe ideeën geopperd, zoals andere collegae wel deden, tot groot verdriet van Elchje.
Het liep al tegen zessen toen de vergadering dan eindelijk afgelopen was en Elchje, met knorrende maag, terug liep naar haar lokaal om haar jas en tas op te halen. Gelukkig had ze voldoende eten in huis en kon ze na thuiskomst haar honger snel stillen.
Op weg naar de uitgang kwam ze beneden in de hal van de school de directeur nog tegen die haar staande hield.
Hij zei;”Ik vond dat je tijdens de vergadering weinig initiatief toonde Elchje. Hoe komt dat zo?”
Omdat ze wel wist dat hij gelijk had, schaamde ze zich een beetje, wat onmiddellijk aan haar gezicht te zien was.
Met een blos op haar wangen antwoordde ze; “Weet je Mindert, ik wil het liefste gewoon weten wat er van me verlangd wordt. Wat mij betreft mogen anderen de ideeën aandragen.”
“Maar als je je zo afhankelijk opstelt, zul je altijd een volger zijn, geen leider”, zei Mindert.
Elchje haalde haar schouders een beetje op, alsof ze wilde zeggen; “Nou en, wat is daar mis mee?”
Maar ze kende Mindert, die net als zij uit Friesland kwam, goed genoeg om te weten dat hij met dat antwoord geen genoegen zou nemen.
“Ik mag dit niet zeggen natuurlijk, maar soms zou ik je wel een schop voor je kont willen geven Elchje. Begrijp me niet verkeerd”, antwoordde Mindert.
“Ik weet het” zei Elchje, en vervolgde terwijl ze naar de grond keek; “Soms kan ik ook wel een schop voor mijn kont gebruiken ja.”
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was zei hij:” Nou, dan regelen we dat toch meteen even.”
Nog voor Elchje echt door had wat hij had gezegd, pakte hij haar bij de arm en trok haar mee de hal uit, een lange gang in. De gang eindigde bij een afgesloten deur die naar de ondergrondse stook- en opslagruimte leidde.
Met een van de sleutels aan zijn sleutelbos opende Mindert de deur en duwde Elchje voor zich uit naar binnen toe. En nog terwijl hij met dezelfde sleutel de deur op slot deed bediende hij het lichtknopje en zag Elchje dat ze bovenaan een stalen trap stond.
“Naar beneden met jou”, gebood Mindert en gaf haar een klein setje in de goede richting.
Helemaal in de ban van wat haar overkwam liep Elchje de trap af naar beneden, op de voet gevolgd door haar directeur. De ruimte was zo op het eerste oog erg groot, kwa oppervlakte dan, want kwa stahoogte was het hier beduidend lager dan in een huiskamer, laat staan een schoollokaal.
“Die kant op” sommeerde hij haar en opnieuw kreeg ze een setje in de juiste richting.
Met oplopende hartslag liep Elchje voor hem uit langs allerlei apparaten, dozen, oud schoolmeubilair en versleten gymtoestellen. Ze moest goed uitkijken waar ze liep om niet haar hoofd te stoten aan allerlei buizen en pijpen die langs het plafond liepen.
Toen ze een flink stuk hadden gelopen riep hij haar halt toe.
“Uitkleden!” beval hij haar.
Gehoorzaam en uiterlijk volkomen kalm, maar met kloppend hart van opwinding, voldeed ze aan zijn bevel.
Toen ze naakt voor hem stond opende hij een grijze stalen kast die langs de wand stond, met een sleutel van zijn privé-sleutelbos. Nieuwsgierig probeerde Elchje over zijn schouder mee te kijken, om te zien wat er in de kast zou zitten.
Van verbazing slaakte ze een kreetje. Wat er in de kast zelf lag kon ze vanwege het licht niet goed zien, maar aan de binnenzijde van de door Mindert opengeslagen kastdeuren hingen allerlei zwepen, floggers, canes en meer van dergelijk speelgoed.
Toen hij zich weer naar haar toe omdraaide had hij een set handboeien in zijn handen die met een redelijk lange ketting met elkaar waren verbonden.
Elchje moest even slikken toen hij naast haar kwam staan en een van de boeien om haar pols sloot.
“Halve slag draaien” zei hij, en ze deed het.
Ze stond nu met haar rug naar de kast en moest van hem haar handen omhoog doen.
Zonder moeite gooide Mindert de vrije boei over een pijp, boven haar, die onder het plafond door liep en ving hem behendig weer op.
Opnieuw moest Elchje slikken, nu toen de andere boei om haar andere pols sloot. Hoe droger haar keel werd, des te natter werd haar kutje van dit alles.
Mindert kwam achter haar staan en trok haar hoofd aan haar haar achterover.
“Dus jij zou wel een schop onder je kont willen hebben?” vroeg hij, zonder het werkelijk te vragen.
“Ja”, antwoordde Elchje hees.
“Ja wat?!” kreeg ze terug.
“Ja Meester”, antwoordde ze snel.
“Je denkt toch niet dat ik mijn schoenen vuil ga maken aan die smerige reet van jou, hč?!”
“Nee Meester.”
Zijn vulgaire taal maakte haar nog geiler dan ze al was.
Hij liet haar hoofd weer los en liep naar de kast om daar een sučde flogger uit te nemen en kwam weer bij Elchje staan.
Om te beginnen kreeg ze tien klappen op ieder bil, met de vlakke hand, om ‘te wennen’.
Om de paar klappen werden ze harder en harder. Elchje was blij toen ze de tien, per bil,
had doorstaan.
“Keurig” zei hij en voegde er aan toe; “Als je niet meer kunt verdragen roep je ‘stop’.”
Elchje knikte dat ze het begrepen had.
Daarna werd de sučde flogger ingezet. Schouders, rug en billen kwamen allemaal aan bod en Elchje werd met de minuut zo mogelijk nog geiler en geiler.
Toen ze van top (schouders) tot teen (billen) in brand stond pauseerde Mindert even en controleerde hoe het met Elchje was. Met haar ogen dicht stond ze te genieten van zijn behandeling.
Toen wisselde Mindert de flogger om voor een stroken zweep en liet haar weer kronkelen van genot.
De voorkant van haar romp werd deze keer niet overgeslagen en de slagen van de zweep lieten diepe sporen na in het zachte weefsel van haar borsten.
Toen hij aan haar lichaamshouding zag dat ze haast aan haar limiet zat, stopte hij en sloeg een arm om haar heen. Gewillig leunde ze tegen hem aan en prevelde onverstaanbare woordjes.
Zachtjes lachte hij haar toe en genoot net zo goed van wat hij aan het doen was, als zij.
Voor de laatste ‘schop onder haar kont’, zette hij haar weer op beide benen en hing de zweep terug in de kast en pakte de cane.
Elchje schrok van het geluid dat de cane maakte toen Mindert hem vrij door de lucht zwiepte en ze ging keurig rechtop staan.
“Kont naar achteren!” sommeerde hij en voorzichtig deed ze wat hij haar opdroeg.
Zelfs de eerste voorzichtige aftastende aanraking van de cane lieten haar lichaam schokken en naar voren gaan.
“Naar achteren zeg ik”, beet hij haar toe.
Gehoorzaam bood ze opnieuw beide billen aan.
“Aaaahhh” klonk het uit haar mond toen de eerste mep een feit was en een rode striem haar billen sierde.
Hetzelfde gebeurde bij de tweede en de derde slag. Steeds iets langer gaf Mindert haar de tijd om te herstellen en haar billen weer aan te bieden.
Na de zesde slag brak ze in huilen uit hing ze aan haar boeien.
Mindert sloeg opnieuw zijn arm om haar heen en liet haar even tegen zich aan leunen.
“Hoeveel nog? Of zeg je stop?” fluisterde hij in haar oor.
“Nog vier alstublieft Meester” klonk haar schorre antwoord.
Mindert probeerde de laatste vier slagen op haar billen te laten landen op plekken die nog ‘onbeschadigd’ leken, wat, op één na, goed lukte.
“Meid, je bent een kanjer. Ik ben zo trots op je”, liet hij haar weten terwijl hij haar schokkende en trillende lichaam opnieuw in zijn armen nam.
Toen ze een beetje bedaard was maakte hij een van de boeien los en ondersteunde haar terwijl hij naar de kast liep, de cane terughing en een flesje met een verzachtende creme eruit haalde.
Hij vond voor hen beiden een zitplaats op een van de oude schoolstoelen. Hij ging zitten en legde Elchje met haar buik op zijn schoot.
Ze kreunde even toen hij de verzachtende, maar ogenschijnlijk ijskoude, creme op haar gloeiend hete billen liet druppelen.
En ze kreunde nog wat harder toen hij de creme voorzichtig begon uit te smeren. Terwijl hij hier mee bezig was zag hij hoe haar hand op weg ging naar haar kutje.
Elchje draaide haar hoofd naar hem toe en vroeg zachtjes of ze zichzelf klaar mocht vingeren.
“Is goed” fluisterde hij terug en deed nog wat extra creme op haar billen.
Terwijl Elchje zich vingerde wreef Mindert over haar billen en af en toe stak hij een vinger in haar roosje. Het duurde niet lang voor haar lichaam eerst verkrampte en haar hoogtepunt zich aandiende.
Nadat Mindert haar had helpen opstaan, had hij ook haar tweede handboei losgemaakt en Elchje had het geheel teruggelegd in de kast. Een snelle blik in de rest van de kast leerde haar dat daar nog veel meer speeltjes lagen. Mindert kwam op haar af lopen en deed de kast op slot.
“Ik wil dat je je weer aankleedt”, zei Mindert, “het wordt tijd om naar huis te gaan.”
“Mag ik U niet even verwennen?” vroeg Elchje met haar blik op zijn kruis gericht.
“Dŕt bewaren we voor de volgende keer”, antwoordde Mindert.
