home | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | 5 EURO bij aanmelding. 1 EURO per 2 vrienden. X EURO per bericht. punt.nl

 

Wat een verhaal zeg....
Sexualiteit/Bdsm | Gedichten en zo | 13 September 2009 | 14:05:51
Al sinds ik dit log begon schrijf ik soms korte  verhalen, dan weer een fantasie en soms een gedicht. Mede daardoor ontstond geleidelijk aan het idee om  eens een 'heel verhaal' te schrijven. Maar ja, dat had ik nog nooit gedaan. En ŕls je het dan al zou hebben geschreven, wat moet je er dan mee. Uitgeven? Vind daar dan maar eens een uitgever voor, ik ken dat wereldje helemaal niet. De  andere optie is  het zelf uitgeven, en daar heb ik het geld niet voor.
Tot 12je me attendeerde op lulu.com (waarvoor nogmaals mijn grote dank).
Lulu.com is  een on-line uitgever die ook POD boeken uitgeeft. POD staat voor Printing On Demand. Met andere woorden, het boek wordt pas gedrukt (geprint) op het moment dat iemand een exemplaar on-line gekocht heeft.
Zo ontstond 'Liefde bindt' dat als boek gekocht kan worden en als bestand dat je op je PC laadt (download) en dan leest. Uiteraard heb ik zelf een exemplaar gekocht, om te zien hoe het eindresultaat er uit zag, en je moet wel rekenen op bijna 2 weken levertijd. Dus mocht je het iemand kado willen doen voor de Kerstdagen.... wacht niet te lang met bestellen :-)
 

Verkrijgbaar dus via www.lulu.com, of klik op het plaatje hier boven..
Veel leesplezier gewenst. Oh, en opbouwende kritiek wordt zeer gewaardeerd.
 
Groeten,
Lex.
reacties 11 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 314

5 EURO bij aanmelding. 1 EURO per 2 vrienden. X EURO per bericht.

Muurtje.
Sexualiteit/Bdsm | Gedichten en zo | 08 Februari 2010 | 13:28:15
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 69


Verjaarskado.
Sexualiteit/Bdsm | Fantasieën | 05 Februari 2010 | 16:34:51
“Hč gatver…”, dacht Erick toen hij de Dam in Amsterdam over liep richting Nieuwendijk, “het lijkt wel nooit te stoppen met sneeuwen”. De groene rubber laarzen die hij aan had, boden geen goeie bescherming tegen de kou. Hij had al bijna geen gevoel meer in zijn tenen.
De blauwe overall die hij aan had hield zijn lichaamswarmte ook niet echt binnen en wat hij onder zijn overall droeg, hielp al helemaal niet.
De Kalverstraat was hij net al door gelopen, had diverse winkels bezocht, al was het maar om even op te warmen, maar niets van zijn gading gevonden. Maar eigenlijk wist hij ook niet precies wat hij zocht. Ja ‘een verjaarskadootje’ voor zijn geliefde meesteres. Maar wat voor kadootje?
“Waar houden vrouwen van?” had hij zichzelf thuis afgevraagd. Een hele waslijst met ‘vrouwendingen’ had hij weten te bedenken, maar van even zoveel wist hij niet wat de voorkeur van zijn meesteres was op dat punt.
Neem nou een lekker luchtje. Hield ze van een sterke geur of juist een milde, van iets fris of juist iets zoets. Hij wist het niet.
Kleren. Het aanbod aan kledingzaken was ongelofelijk daar in de binnenstad van Amsterdam. Maar ja, wat waren precies haar maten? Hij wist het niet. Hij kon alleen zeggen dat ze van zwarte kleding hield, daar hield het wel mee op.
Sieraden dan? Ook zoiets dat heel persoonlijk is. Hield ze van zilver, hield ze van goud, van allebei, van geen van beiden? Ook op deze vraag moest hij het antwoord schuldig blijven.
Make-up? Ach, hou maar op! Hij vond zichzelf echt een kluns. Hoe kon hij nou zo weinig weten van wat zij mooi vond? Was zijn aanbidding dan zo oppervlakkig?
 
Hij had gehoopt, toen hij vanmorgen met de trein naar Amsterdam was gekomen, dat hij wel ‘tegen iets aan zou lopen’. Nou mooi niet dus. Maar hij moest wel. Vanavond zou hij haar weer ontmoeten.
Ze had hem eerder die week bij haar ontboden en gehoorzaam als hij was, had hij -met liefde- aan haar verzoek voldaan natuurlijk.
Hij wist -meer bij toeval misschien- ook waarom ze hem op deze dag had ontboden.
Meesteres was vandaag jarig namelijk. Dus zonder kadootje bij haar aankomen was onnoemelijk, ongelofelijk, gigantisch, bijzonder, nee extreeeeem........ dom.
“Maar... de Nieuwendijk heb ik nog niet gehad”, zei hij bij zichzelf en volle goede moed liep hij de koude winkelstraat in terwijl de natte blonde lange haren van zijn pruik in zijn gezicht werden geblazen. Meesteres vond het prachtig om hem ‘als meisje verkleed’ de straat op te krijgen. En ook deze keer was het haar weer gelukt.
’t Was in een boekenwinkeltje in de Hasselaerssteeg, in de bocht van de Nieuwendijk, dat hij vond wat hij zocht. Of liever, hij vond iets waarvan hij dacht dat hij zijn meesteres er een plezier mee kon doen.
Het was een boek van ‘Two Knotty Boys’ over bondage technieken.
Hij liet het inpakken in glanzend zwart papier en omwikkelen met zilverkleurig lint.
De verkoper had hem al ‘raar’ aangekeken toen hij binnen stapte, en de man wist, nadat hij Erick van dichtbij had gezien, zeker te weten met een volkomen losgeslagen travestiet te maken te hebben.
Erick deed net of het de normaalste zaak van de wereld was dat een in een blauwe werkmans overall gekleede langharige blondine -met een stem die toch enkele octaven te laag uit viel om voor ‘vrouwelijk’ door te gaan- een boek over bondage technieken kocht. Hij betaalde en verliet de zaak.
 
Toch was hij zienderogen opgelucht toen hij de winkel uit was. Want, ten eerste viel hij in de massa wat minder op en ten tweede, hij had zijn kado. In de tijd die hem restte kon hij ergens wat eten en dan werd het tijd om richting meesteres te gaan. Hij liep de straat uit, ging op het Damrak aangekomen rechts af om vervolgens de Oudebrugsteeg in te gaan.
In het straatje tussen de Warmoestraat en de Oudezijds Voorburgwal dook hij een ongezellig verlichte  eetgelegenheid in en bestelde een hamburger menu. Hier hadden ze wel vaker ‘vreemde types’ in de zaak gehad, want niemand keek hem raar aan.
Toen hij uitgegeten was, werd het ondertussen echt tijd om bij meesteres aan te kloppen.
Hij wou zeker niet te laat komen en zag dat verschillende winkeliers al aanstalte maakten om hun winkel te sluiten, dus het zou wel eens tegen vijfen kunnen lopen en om vijf uur moest hij bij haar zijn.
Via de overkant van de Oudezijds Voorburgwal liep hij naar de Kreupelsteeg en sloeg die in.
Daar was de deur met de ouderwetse klopper, daar moest hij zijn. De klopper hing er slechts voor de sier overigens want hij moest gewoon drukken op een van de zes deurbellen.
Hij drukte, wachtte even en hoorde toen hoe de deur van binnen ontgrendeld werd.
Erick kende de routine, van een hogere etage had meesteres aan een touw getrokken waarmee ze de deur had losgemaakt. Het was nu aan hem om de voordeur te sluiten, twee trappen op de lopen en zich dan voor haar deur, die dicht zou zijn, te ontdoen van zijn laarzen en zijn overall.
Hij zou daar dan wachten tot zij open deed. En die tijd, die periode waarin hij moest wachten, deden hem nu al rillen.
Het was nog nooit gebeurd, maar er konden andere bewoners die in het pand woonden op dat moment binnen komen of juist willen vertrekken.
Die zouden hem dan zien staan.
En nu, op de verjaardag van zijn meesteres, stond hij daar in netkousen, een lak jarretel, een lak bh en zijn blonde pruik te klappertanden van kou en spanning terwijl druppels koude gesmolten sneeuw zich langs zijn rug een weg naar beneden baanden.
Voor zijn kruis hield hij haar kadootje stevig vast, alsof dat nog zou helpen om een vertoning te voorkomen....
Natuurlijk stonden op de grond naast hem, zijn rubber laarzen met daar bovenop een netjes opgevouwen blauwe overall.
Onbewegelijk, op het rillen van zijn lijf na, stond hij te wachten tot ze voor hem open zou doen en hem naar binnen zou commanderen. Uiteindelijk duurde dat vast minder dan een minuut, maar het leek wel minstens een kwartier voor zijn gevoel.
Eenmaal binnen werd de deur achter hem dicht gedaan en knielde hij gedwee vňňr haar zoals ‘het protocol bij binnenkomst’voorschreef.
“Meisje, wat zie je er uit”, klonk het uit de mond van zijn meesteres. Haar sarcasme was niet te missen.
“Kijk je haartjes nou eens, helemaal nat”, ging ze verder. “Had je zulk slecht weer?”
Hij had ook een paraplu mee moeten nemen, maar ja, dat bedacht hij nu pas..... mistroostig liet hij zijn hoofd nog verder zakken.
“Sta op en laat me je bekijken”, zei ze en Erick kwam voor haar staan maar hield zijn blik naar de grond gericht.
“Draai je om”, klonk het.
“Verder nog”.
Nadat hij een rondje van 360 graden had gemaakt vroeg ze; “Wat hou je daar zo krampachtig in je handjes?”
Pas toen ze ‘vertel’ had gezegd mocht hij spreken en hij zei; “Een kadootje voor u Meesteres, voor uw verjaardag”.
“Ach wat lief van je”, zei ze terwijl ze het pakje van hem over nam.
Ruw trok ze het papier los en haalde het boek er uit.
“Kijk eens aan. Maar dat is handig. Nu kan ik je op nog veel meer manieren vastzetten meisje”.
Als ‘dank’ pakte ze hem met haar volle hand bij zijn klokkenspel en trok er eens flink aan.
Een pijnlijke kreet ontsnapte aan zijn mond en hij haalde opgelucht adem toen ze hem na een paar tellen al weer los liet.
“Je weet waar je zijn moet popje”, zei ze en duwde hem voor haar uit.
En ňf hij het wist. De kamer waar hij nu naar toe liep had hij al vele malen van binnen bekeken. En zoals altijd, het er naar toe gaan was het ergste. Als hij er eenmaal was en Meesteres met hem bezig was, was het de fijnste plek op aarde. En als de sessie over zou zijn, zou hij -net als alle keren daarvoor- met pijn in zijn hart weer naar buiten lopen en hopen op een spoedige terugkeer.
 
Meesteres vierde haar eigen feestje met hem en dat betekende dat ze hem
-figuurlijk- alle hoeken van de speelzaal liet zien tot hij uiteindelijk, kermend van pijn en genot, zijn zaad in een glaasje mocht spuiten en het vervolgens zelf op moest drinken als toost op haar verjaardag.
Voor haar deur namen ze afscheid, pas daarna mocht hij zijn overall weer aantrekken en zijn laarzen aan doen. Met de schrijnende billen en hypergevoelige tepels die hij aan zijn bezoek had overgehouden, geen eenvoudige taak, maar hij had geen keus. Dat wist hij en daar genoot hij ook van.
Eenmaal buiten sneeuwde het nog steeds. Het zou een lange reis terug naar huis worden.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 21


Koud hč.
Sexualiteit/Bdsm | Persoonlijk | 03 Februari 2010 | 12:50:09
Het was een koud weekend. In Noordwijk was het ook koud. Dat weet ik omdat we daar het afgelopen weekend waren. Met onze kado gekregen hotelbonnen hadden we een kamer in een gezellig hotelletje geboekt. Bij aankomst was het koud op de kamer. De verwarming stond niet aan. Verwarming opengedraaid en ja hoor, de radiator werd warm, heet zelfs. Maar de kamer bleef nog lange tijd koud.
 
Rond etenstijd naar buiten gegaan, naar de boulevard gelopen en daar een lekkere pannekoek gegeten. Bij terugkomst in het hotel was het nog steeds niet behagelijk op onze kamer. Onder de dekens dan maar. Maar ja, ik had niet voor niets touw, veel touw, meegenomen. Dan wil ik niet wat zitten freubelen onder de dekens, dan wil ik gebruik maken van de ruimte. Maar om bijna klappertandend iemand, die ook bijna klappertand, vast te leggen, daar had ik ook niet veel zin in.
 
 
 
Dan toch maar gewacht tot de kamer op temperatuur was. Dat ging een stuk sneller nadat we besloten hadden om de gordijnen dicht te doen. Isolatie, daar draait het dus om. Een uurtje of zo later lag ze dan toch op haar buik op bed. Beide armen netjes vastgezet in een vereenvoudigde dragonfly sleeve en werd ze anaal verwend, want wat bleek, de maandelijkse periode had zich inmiddels (toch vroeger dan verwacht) aangediend.
 
Nadat ik aan mijn gerief was gekomen had ik nog een 'toetje' voor haar in gedachten. Zo kwam het dat ze even later op haar rug op bed lag, haar armen -gestrekt- aan weerskanten van het bed vast zaten, haar sjaal haar het zicht volledig ontnam, terwijl iemand die haar intieme plekjes door en door kent [wie zou dŕt toch zijn?], haar naar een welverdiend hoogtepunt bracht. We kregen het er warm van, of was het toch de radiator?
 
Groeten,
Lex.  
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 67


Op naar de 100.
Sexualiteit/Bdsm | Fantasieën | 24 Januari 2010 | 16:52:47
whoejs.... klets.. 'au, zesenzestig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, zevenenzestig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, achtenzestig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, negenenzestig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, zeventig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, eenenzeventig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, tweeënzeventig, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, drieënzeventig, dank u meester'
whoejs....           'au.. uuhh'
'daar had ik je muts, overnieuw'
whoejs.... klets.. 'au, een, dank u meester'
whoejs.... klets.. 'au, twee, dank u meester'
 
[bijbehorende beelden naar eigen smaak in te vullen]
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 121


De gymles.
Sexualiteit/Bdsm | Fantasieën | 21 Januari 2010 | 13:14:36
Hij had haar de laatste tijd al een paar keer moeten waarschuwen, maar het leek weinig uit te halen. Dus werd het tijd voor serieuze maatregelen. Onder het mom van “wie niet horen wil moet dan maar voelen”.
Maar dan stelde hij zichzelf opnieuw de vraag; ‘Hoe maak ik haar, voor eens en voor altijd, duidelijk dat het nu echt afgelopen moet zijn?’
En; ‘Hoe straf ik haar terwijl ik daar zelf van geniet?’ ook niet geheel onbelangrijk tenslotte.
 
Met die vragen “sudderend” in zijn onderbewustzijn was hij naar zijn werk gegaan.
’t Beloofde weer een lange dag te worden. Vier verschillende klassen, elk twee uur lang,
lekker laten sporten.
Vooral de laatste klas van vandaag weer langs te zien komen was een mooi vooruitzicht.
Die jongens hadden er altijd zin in, waren een leuke groep en hadden, zo vlak voor het weekend, wel behoefte aan een uitlaatklep.
Van alle klassen op school bestond deze klas alleen uit jongens. Nou “jongens”, eerder “mannen”. Er was er geen een meer die nog minderjarig was.
Vijf jaar terug waren ze wel gemengd begonnen, maar er hadden toen ook maar een paar meisjes in de klas gezeten. In de daarop volgende jaren hadden die over het algemeen een andere studierichting gekozen. En de etters uit de klas waren inmiddels of van school gestuurd of een keer blijven zitten, dus ook daar had niemand nog last van. In ieder geval kon hij het met deze examenklas altijd heel goed vinden.
 
Toen de laatste schooldag van de week op z’n eind liep kwamen de mannen naar de les en bespraken vooraf met hem welke sporten ze deze keer graag zouden willen doen.
‘Martin’, hij vond ze oud genoeg om hem bij zijn voornaam te mogen noemen, ‘is het goed als we het eerste uur zaalvoetballen en het tweede trefbal doen?’ vroeg de klasse-oudste.
‘Da’s prima jongens’ zei hij en liet ze twee doelen uit de opslag halen. De groep werd in twee teams verdeeld en Martin was uiteraard de scheidrechter.
Het verbaadse hem niets dat ze als “afsluiting” voor trefbal hadden gekozen. Martin had de regels van dat spel iets “aangepast” en de hele school vond het -misschien wel daardoor- een leuke bezigheid tijdens de gymlessen.
Martin’s “aanpassing” bestond eruit dat als een speler nog als enige in het speelveld stond, hij/zij niet alleen een medespeler “terug kon winnen” door een -door de tegenpartij gegooide- bal te vangen, maar ook door om te draaien, voorover te bukken en de tegenpartij uit te dagen om de bal tegen zijn (of haar) billen te gooien.
De hilariteit die dan ontstond was voor de tegenpartij toch vaak een reden om dŕt te proberen, al ging het ten koste van een tegenspeler die ze moesten laten gaan.
 
Het was tijdens het trefballen dat zijn onderbewustzijn hem herinnerde aan de nog te bedenken “corrigerende maatregelen” voor zijn rellerige subje. Ineens zag hij het vóór zich en er ontstond een brede, haast duivelse, glimlach om zijn mond.
Na de les sprak hij de klassen-oudste aan en zei; ‘Volgende week heb ik een speciale verrassing voor jullie, maar wel pas ná de les.’
De jongeman was een en al oor en luisterde naar wat Martin had te vertellen.
Toen Martin uitgesproken was zij hij; ‘Ik denk dat ik daar wel wat “vrijwilligers” voor kan vinden. Ik laat het je nog wel weten.’ Daarna wensten ze elkaar een goed weekend toe en ging een ieder zijn weg.
 
Halverwege de daarop volgende week werd Martin door de klassen-oudste geďnformeerd dat er inderdaad voldoende “vrijwilligers” waren om na de gymles op vrijdag nog "wat te oefenen".
 
Op donderdagavond lichtte Martin zijn subje in. Hij vertelde haar waar ze zich de volgende dag, ’s middags om vier uur, diende te vervoegen. Ook hoe ze gekleed moest gaan en welke attributen ze mee moest nemen. Meer zei hij er niet over.
Braaf, veel braver dan hij had verwacht, beloofde ze er te zijn.
 
Met nňg meer plezier dan anders begon Martin aan de vrijdag. Hij liet de mannen van zijn favoriete klas iets eerder stoppen en vroeg ze om in de kleedkamer te wachten.
Om precies vier uur opende hij de branddeuren van de gymzaal en trof daar, zoals afgesproken zijn wachtende subje aan. Nieuwsgierig stapte ze de zaal binnen en knielde voor hem op de grond terwijl hij de branddeuren weer sloot.
‘Heb je alles bij je zoals afgesproken?’ vroeg hij.
‘Ja Meester’, zei ze terug.
‘Nou kom dan maar mee’ en ze stond op en liep achter hem aan naar het midden van de zaal.

In het midden aangekomen gebood hij haar om zich uit te kleden. Even aarzelde ze, en ze zei; ‘Kan er dan niemand zomaar binnen komen lopen Meester?’
‘Wat denk je nou muts? Dat ik daar niet aan gedacht heb?’ snauwde hij haar toe.
Hij vervolgde; ‘Het wordt hoog tijd dat je je meester eens leert te vertrouwen!’
Beschaamd ontdeed ze zich van haar kleding en zei niets meer.
Martin liet twee ringen van het plafond naar beneden zakken en maakte haar handen er aan vast met de door haarzelf meegenomen stukken touw.
Toen trok hij de ringen weer iets omhoog waardoor zijn subje met haar armen omhoog kwam te staan.
Ook had ze een masker meegenomen, wat hij om haar hoofd aanbracht waardoor ze niets meer kon zien en wat haar voor anderen onherkenbaar maakte.
Hij propte haar kleren in een plastic zak en liet haar alleen met de woorden; ‘Voor je ongehoorzaamheid zul je nu gestraft worden.’
Hij liep naar de kleedkamers toe en liet de mannen weer de zaal binnen komen, ieder met een trefbal-bal.

‘Laat haar hoofd ongemoeid jongens, verder vermaken jullie je maar zoals afgesproken.’
Het arme subje wist niet wat haar overkwam, aan alle kanten hoorde ze ballen stuiteren en van even zoveel kanten kletsen ballen tegen haar aan. Haar benen, billen, rug, buik en borsten moesten het ontgelden en de heren hadden schik voor tien.
Hoe harder ze ‘au’ riep of angstig ‘Meester’ riep, des te meer lol leken ze er in te hebben.
Pas toen haar huid rood was en er hier en daar een blauwe plek leek te zijn ontstaan gaf Martin de jongens een teken om op te houden, wat ze ook deden.
 
Vanaf die dag hoeft Martin alleen het woord trefbal maar te noemen of zijn subje is weer helemaal bij de (gym)les.
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 56


De jaarlaagcoördinator
Sexualiteit/Bdsm | Fantasieën | 14 Januari 2010 | 14:22:07
Wel tien smoezen had Elchje vanochtend in bed bedacht om niet naar haar werk te hoeven.
De eerste twee uren was ze op dinsdag altijd vrij, maar de daaropvolgende zes uren had ze de grootste etterbakken van de school in haar klas. Drie verschillende vierde klassen, elk twee uur achter elkaar.
En als of dŕt nog niet genoeg was, had de schooldirecteur voor vandaag na het achtste uur een vergadering belegd voor de jaarlaagcoördinatoren, waar Elchje er één van was.
Uiteindelijk was ze toch maar gewoon opgestaan en naar d’r werk gegaan. Spijbelen kon ze al niet toen ze zelf nog schoolgaand was, veel te bang dat ze er op school achter zouden komen. En nu -als lerares wiskunde- mňčst ze wel het goede voorbeeld geven natuurlijk.
De lesuren kropen voorbij en al was het aantal incidenten in klas vandaag lager dan gemiddeld, toch was ze kapot toen de laatste leerlingen het lokaal verlieten en hůn dag er in ieder geval wčl op zat.
Nu alleen nog de vergadering doorstaan, dan kon Elchje ook naar huis. Ze hoopte maar dat de directeur niet al te lang van stof zou zijn.
Het tegendeel bleek waar. De man rakelde allerhande zaken weer op waar ze het in voorgaande vergaderingen ook al over gehad hadden en gaf alle coördinatoren nogmaals de gelegenheid om hun zegje te doen. Vooral om tijd te sparen had Elchje maar weinig gezegd en al helemaal geen nieuwe ideeën geopperd, zoals andere collegae wel deden, tot groot verdriet van Elchje.
 
Het liep al tegen zessen toen de vergadering dan eindelijk afgelopen was en Elchje, met knorrende maag, terug liep naar haar lokaal om haar jas en tas op te halen. Gelukkig had ze voldoende eten in huis en kon ze na thuiskomst haar honger snel stillen.
Op weg naar de uitgang kwam ze beneden in de hal van de school de directeur nog tegen die haar staande hield.
Hij zei;”Ik vond dat je tijdens de vergadering weinig initiatief toonde Elchje. Hoe komt dat zo?”
Omdat ze wel wist dat hij gelijk had, schaamde ze zich een beetje, wat onmiddellijk aan haar gezicht te zien was.
Met een blos op haar wangen antwoordde ze; “Weet je Mindert, ik wil het liefste gewoon weten wat er van me verlangd wordt. Wat mij betreft mogen anderen de ideeën aandragen.”
“Maar als je je zo afhankelijk opstelt, zul je altijd een volger zijn, geen leider”, zei Mindert.
Elchje haalde haar schouders een beetje op, alsof ze wilde zeggen; “Nou en, wat is daar mis mee?”
Maar ze kende Mindert, die net als zij uit Friesland kwam, goed genoeg om te weten dat hij met dat antwoord geen genoegen zou nemen.
“Ik mag dit niet zeggen natuurlijk, maar soms zou ik je wel een schop voor je kont willen geven Elchje. Begrijp me niet verkeerd”, antwoordde Mindert.
“Ik weet het” zei Elchje, en vervolgde terwijl ze naar de grond keek; “Soms kan ik ook wel een schop voor mijn kont gebruiken ja.”
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was zei hij:” Nou, dan regelen we dat toch meteen even.”
Nog voor Elchje echt door had wat hij had gezegd, pakte hij haar bij de arm en trok haar mee de hal uit, een lange gang in. De gang eindigde bij een afgesloten deur die naar de ondergrondse stook- en opslagruimte leidde.
Met een van de sleutels aan zijn sleutelbos opende Mindert de deur en duwde Elchje voor zich uit naar binnen toe. En nog terwijl hij met dezelfde sleutel de deur op slot deed bediende hij het lichtknopje en zag Elchje dat ze bovenaan een stalen trap stond.
“Naar beneden met jou”, gebood Mindert en gaf haar een klein setje in de goede richting.
Helemaal in de ban van wat haar overkwam liep Elchje de trap af naar beneden, op de voet gevolgd door haar directeur. De ruimte was zo op het eerste oog erg groot, kwa oppervlakte dan, want kwa stahoogte was het hier beduidend lager dan in een huiskamer, laat staan een schoollokaal.
“Die kant op” sommeerde hij haar en opnieuw kreeg ze een setje in de juiste richting.
Met oplopende hartslag liep Elchje voor hem uit langs allerlei apparaten, dozen, oud schoolmeubilair en versleten gymtoestellen. Ze moest goed uitkijken waar ze liep om niet haar hoofd te stoten aan allerlei buizen en pijpen die langs het plafond liepen.
Toen ze een flink stuk hadden gelopen riep hij haar halt toe.
“Uitkleden!” beval hij haar.
Gehoorzaam en uiterlijk volkomen kalm, maar met kloppend hart van opwinding, voldeed ze aan zijn bevel.
 
Toen ze naakt voor hem stond opende hij een grijze stalen kast die langs de wand stond, met een sleutel van zijn privé-sleutelbos. Nieuwsgierig probeerde Elchje over zijn schouder mee te kijken, om te zien wat er in de kast zou zitten.
Van verbazing slaakte ze een kreetje. Wat er in de kast zelf lag kon ze vanwege het licht niet goed zien, maar aan de binnenzijde van de door Mindert opengeslagen kastdeuren hingen allerlei zwepen, floggers, canes en meer van dergelijk speelgoed.
Toen hij zich weer naar haar toe omdraaide had hij een set handboeien in zijn handen die met een redelijk lange ketting met elkaar waren verbonden.
Elchje moest even slikken toen hij naast haar kwam staan en een van de boeien om haar pols sloot.
“Halve slag draaien” zei hij, en ze deed het.
Ze stond nu met haar rug naar de kast en moest van hem haar handen omhoog doen.
Zonder moeite gooide Mindert de vrije boei over een pijp, boven haar, die onder het plafond door liep en ving hem behendig weer op.
Opnieuw moest Elchje slikken, nu toen de andere boei om haar andere pols sloot. Hoe droger haar keel werd, des te natter werd haar kutje van dit alles.
Mindert kwam achter haar staan en trok haar hoofd aan haar haar achterover.
“Dus jij zou wel een schop onder je kont willen hebben?” vroeg hij, zonder het werkelijk te vragen.
“Ja”, antwoordde Elchje hees.
“Ja wat?!”  kreeg ze terug.
“Ja Meester”, antwoordde ze snel.
“Je denkt toch niet dat ik mijn schoenen vuil ga maken aan die smerige reet van jou, hč?!”
“Nee Meester.”
Zijn vulgaire taal maakte haar nog geiler dan ze al was.
Hij liet haar hoofd weer los en liep naar de kast om daar een sučde flogger uit te nemen en kwam weer bij Elchje staan.
Om te beginnen kreeg ze tien klappen op ieder bil, met de vlakke hand, om ‘te wennen’.
Om de paar klappen werden ze harder en harder. Elchje was blij toen ze de tien, per bil,
had doorstaan.
“Keurig” zei hij en voegde er aan toe; “Als je niet meer kunt verdragen roep je ‘stop’.”
Elchje knikte dat ze het begrepen had.
Daarna werd de sučde flogger ingezet. Schouders, rug en billen kwamen allemaal aan bod en Elchje werd met de minuut zo mogelijk nog geiler en geiler.
Toen ze van top (schouders) tot teen (billen) in brand stond pauseerde Mindert even en controleerde hoe het met Elchje was. Met haar ogen dicht stond ze te genieten van zijn behandeling.
Toen wisselde Mindert de flogger om voor een stroken zweep en liet haar weer kronkelen van genot.
De voorkant van haar romp werd deze keer niet overgeslagen en de slagen van de zweep lieten diepe sporen na in het zachte weefsel van haar borsten.
Toen hij aan haar lichaamshouding zag dat ze haast aan haar limiet zat, stopte hij en sloeg een arm om haar heen. Gewillig leunde ze tegen hem aan en prevelde onverstaanbare woordjes.
Zachtjes lachte hij haar toe en genoot net zo goed van wat hij aan het doen was, als zij.
Voor de laatste ‘schop onder haar kont’, zette hij haar weer op beide benen en hing de zweep terug in de kast en pakte de cane.
Elchje schrok van het geluid dat de cane maakte toen Mindert hem vrij door de lucht zwiepte en ze ging keurig rechtop staan.
“Kont naar achteren!” sommeerde hij en voorzichtig deed ze wat hij haar opdroeg.
Zelfs de eerste voorzichtige aftastende aanraking van de cane lieten haar lichaam schokken en naar voren gaan.
“Naar achteren zeg ik”, beet hij haar toe.
Gehoorzaam bood ze opnieuw beide billen aan.
“Aaaahhh” klonk het uit haar mond toen de eerste mep een feit was en een rode striem haar billen sierde.
Hetzelfde gebeurde bij de tweede en de derde slag. Steeds iets langer gaf Mindert haar de tijd om te herstellen en haar billen weer aan te bieden.
Na de zesde slag brak ze in huilen uit hing ze aan haar boeien.
Mindert sloeg opnieuw zijn arm om haar heen en liet haar even tegen zich aan leunen.
“Hoeveel nog? Of zeg je stop?” fluisterde hij in haar oor.
“Nog vier alstublieft Meester” klonk haar schorre antwoord.
Mindert probeerde de laatste vier slagen op haar billen te laten landen op plekken die nog ‘onbeschadigd’ leken, wat, op één na, goed lukte.
“Meid, je bent een kanjer. Ik ben zo trots op je”, liet hij haar weten terwijl hij haar schokkende en trillende lichaam opnieuw in zijn armen nam.
 
Toen ze een beetje bedaard was maakte hij een van de boeien los en ondersteunde haar terwijl hij naar de kast liep, de cane terughing en een flesje met een verzachtende creme eruit haalde.
Hij vond voor hen beiden een zitplaats op een van de oude schoolstoelen. Hij ging zitten en legde Elchje met haar buik op zijn schoot.
Ze kreunde even toen hij de verzachtende, maar ogenschijnlijk ijskoude, creme op haar gloeiend hete billen liet druppelen.
En ze kreunde nog wat harder toen hij de creme voorzichtig begon uit te smeren. Terwijl hij hier mee bezig was zag hij hoe haar hand op weg ging naar haar kutje.
Elchje draaide haar hoofd naar hem toe en vroeg zachtjes of ze zichzelf klaar mocht vingeren.
“Is goed” fluisterde hij terug en deed nog wat extra creme op haar billen.
Terwijl Elchje zich vingerde wreef Mindert over haar billen en af en toe stak hij een vinger in haar roosje. Het duurde niet lang voor haar lichaam eerst verkrampte en haar hoogtepunt zich aandiende.
 
Nadat Mindert haar had helpen opstaan, had hij ook haar tweede handboei losgemaakt en Elchje had het geheel teruggelegd in de kast. Een snelle blik in de rest van de kast leerde haar dat daar nog veel meer speeltjes lagen. Mindert kwam op haar af lopen en deed de kast op slot.
“Ik wil dat je je weer aankleedt”, zei Mindert, “het wordt tijd om naar huis te gaan.”
“Mag ik U niet even verwennen?” vroeg Elchje met haar blik op zijn kruis gericht.
“Dŕt bewaren we voor de volgende keer”, antwoordde Mindert.
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 93


Fysio
Sexualiteit/Bdsm | Fantasieën | 12 Januari 2010 | 15:16:20
Op een dag werd de herhaalde, ja bijna constante, lage rugpijn Edith teveel en zocht ze ‘eindelijk’ haar huisarts op. De huisarts ontdekte al snel dat haar rugpijn kwam doordat haar rug niet goed stond en haar ruggengraat grotendeels verstard was.
Het meest voor de hand liggende dat hij kon doen, en dus ook deed, was haar doorverwijzen naar een fysiotherapeut.
Gelukkig zat er niet ver bij Edith’s woning vandaan een recent geopende fysiotherapeutenpraktijk. Een stuk of vijf jonge enthousiaste mensen hadden, samen met een oude rot in het vak, besloten om samen een praktijk te starten.
Edith’s eerste afspraak was dan ook met de rot in het vak. Hij nam de anamnese af en bepaalde welke behandelmethode het beste aansloot bij haar klachten.
Een van de therapeuten van de jonge garde nam de patient dan van hem over en nam met de patient het oefenprogramma door en begeleidde hem of haar tot aan het herstel.
Edith kwam in de capabele handen van ene Matthijs terecht. Ze schatte hem eind twintig en dat maakte hem toch zo’n dikke twintig jaar jonger dan Edith zelf.
Bij hun eerste ontmoeting vond Edith hem al meteen onsympathiek, eigenlijk zelfs een beetje bot. “Maar”, dacht ze, “als hij zijn werk maar goed doet is het mij best.”
In zijn behandelkamer liet hij haar allerlei oefeningen doen, die hij netjes eerst voor deed, waarna Edith ze na moest doen. Als ze het in zijn ogen niet meteen goed deed kon ze een snauw krijgen en deed hij het met een duidelijk hoorbare ‘zucht van ongenoegen’ nog maar eens voor en keek haar dan aan alsof hij met een dwars kind te maken had. Ze voelde zich dan klein worden en door hem vernederd, maar ergens
-diep van binnen- bracht dat haar hartslag behoorlijk op gang en deed ze meteen extra goed haar best op de oefening om hem tevreden te stellen.
 
Ze had al een aantal behandelingen van Matthijs gehad, en even zoveel verschillende oefeningen geleerd, toen hij haar op een keer naar het wandrek gebood. In zijn behandelkamer hing een wandrek aan een van de muren, waaraan en waarvňňr, staand, oefeningen gedaan konden worden.
“We gaan je ruggengraat proberen recht te krijgen”, zei hij als enige toelichting.
Hij vervolgde; “Het is de bedoeling dat je straks één van de dwarsbalken pakt, met beide handen, terwijl je op dat verhoginkje staat. Zodra je jezelf een beetje hebt opgetrokken haal ik het opstapje weg en hang je aan je armen. Probeer dit zo lang mogelijk vol te houden.”
Hij zette het opstapje voor haar klaar en Edith stapte er op, met haar gezicht naar het wandrek. Dat was niet goed natuurlijk, dus achter haar hoorde ze opnieuw de ‘zucht der zuchten’.
“Sorry”, fluisterde ze en ze draaide zich om, met haar gezicht naar hem toe.
“Wat zei je?”, vroeg hij.
Met een beetje schaamrood nu toch wel op haar wangen herhaalde ze; “Sorry”.
Hij zei niets terug.
Ze moest zelfs nog een beetje op haar tenen staan om een van de dwarsbalken die in het wandrek boven haar hoofd zaten, goed beet te kunnen pakken, maar uiteindelijk lukte het.
“Trek jezelf nu op.”, kreeg ze te horen.
Maar helaas, ze kwam kracht tekort om dit te kunnen doen. Het ongenoegen was op zijn gezicht af te lezen en Edith voelde zich zwak en klein. Ongevraagd probeerde ze het nog een keer, maar het effect was hetzelfde, ze stond nog steeds op het verhoginkje.
“Nou, dan moeten we je maar helpen, is het niet?”, vroeg Matthijs met het nodige sarcasme in zijn stem.
Stilzwijgend stemde Edith toe, al wist ze niet eens waarmee.
Matthijs haalde uit een lade twee lange brede stroken van een glimmend materiaal, het was een soort plastic en enigszins rekbaar.
“Laat je armen zakken.”, zei Matthijs.
Daarna moest ze haar hand uitsteken en wikkelde Matthijs een deel van de plastic strook om haar pols en deed er een knoop in, de rest liet hij los hangen. Hetzelfde deed hij met de andere pols.
Uiteindelijk moest ze haar armen weer boven haar hoofd doen en de dwarsbalk opnieuw beet pakken.
Matthijs bond de restanten van de stroken aan het wandrek vast en Edith voelde hoe de rek van het materiaal haar handen tegen de dwarsbalk drukte. Ook realiseerde ze zich dat ze nu eigenlijk vastgebonden, met haar armen boven haar hoofd, voor hem stond. Op dat moment had die gedachte onmiddellijke gevolgen. Niet alleen gaf dat kriebels in haar onderbuik, het maakte tevens haar tepels hard en haar kutje nat.
Ze hoopte maar dat hij niet zou zien hoe haar tepels, die door haar rare lichaamshouding boven de rand van haar bh uit gefloept waren, nu tegen de binnenkant van de stof van haar T-shirt drukten.
Zonder het in de gaten te hebben likte ze met haar tong langs haar lippen, iets dat Matthijs -helaas- wel degelijk was opgevallen. Hij was oud genoeg om te beseffen wat ze deed.
Zijn ogen gingen langs haar lichaam en kwamen uiteraard de twee fier overeind staande knopjes tegen. Edith wou wel door de grond zakken en werd roder en roder.
 
“Ik zie dat het je wel bevalt”, zei Matthijs met zo weinig intonatie in zijn stem dat het moeilijk was om in te schatten of hij een vraag stelde, een constatering deed of alleen maar puur sarcastisch wilde zijn. Edith zei maar even niets terug.
“Trek je voeten op!” gebood hij haar plotseling en Edith probeerde het opnieuw. Ondanks dat het weer niet lukte trok hij het opstapje onder haar voeten weg waardoor ze met haar hele gewicht aan haar polsen kwam te hangen.
Het leek wel of ze uit elkaar getrokken werd. Dat was natuurlijk nooit eerder gedaan, maar ŕls dat al het geval was geweest, dan had dat zo gevoeld wist Edith. Ze kreunde en steunde en wou niets liever dan dat hij het opstapje weer onder haar voeten neerzette.
“Auw, oohh, auw”, haar geklaag was niet van de lucht maar tegelijkertijd werden haar tepels zo mogelijk nog harder en haar kutje -beslist- nog natter.
“Oowh, mijn armen”, wist ze uit te brengen.
Matthijs kwam nu naast haar staan en fluisterde in haar oor; “Ik wil het verhoginkje wel weer terug zetten hoor..... als je me er om smeekt tenminste.”
Edith had aan een half woord genoeg en smeekte hem om het terug te zetten; “Alsjeblieft Matthijs, ik smeek het je, zet het bankje weer onder mijn voeten. Alsjeblieft!”
“Watje!”, siste hij haar toe en zette toen het opstapje weer op z’n plek.
Toen ze de steun van het opstapje weer voelde ging er een zucht van verlichting door haar heen.
“Nauwelijks vijftien seconden hield je het vol”, zei hij tegen haar met hoorbare minachting in zijn stem. Edith liet haar hoofd hangen, het huilen stond haar nader dan het lachen.
Matthijs maakte de stroken die hij aan het wandrek had vastgemaakt los. Eindelijk kon Edith haar armen weer laten zakken en rust geven. Maar de tijd was nog lang niet om, dus Matthijs had nog een verrassing voor haar in petto.
Hij dirigeerde haar naar de massagetafel en liet haar er ruggelings op plaatsnemen, overdwars weliswaar.
Haar voeten stonden aan de ene kant van de tafel nog op de grond, met haar rug lag ze op de massagetafel terwijl haar hoofd en schouders geen steun hadden omdat die, aan de andere kant van de tafel, buiten de tafel staken.
Hij kwam achter de tafel staan en pakte haar polsen -waar de stroken nog aan vast zaten- beet en dwong haar armen naar beneden, richting het frame van de massagetafel.
Edith merkte hoe haar armen vast werden gebonden en ze niet meer op kon staan. De positie waarin hij haar gemanoeuvreerd had was oncomfortabel maar het was te doen en het gaf haar zeker het gevoel om aan hem overgeleverd te zijn. En dŕt was een fijn gevoel, toch wel.
Matthijs liep om de tafel heen, kwam bij haar benen staan en trok zonder verdere aankondiging de lange broek van het joggingpak dat ze droeg naar beneden waardoor haar slip, met de onmiskenbare natte plek, voor het grijpen lag.
Edith haalde diep adem en wachtte gespannen op wat er nog meer ging gebeuren.
Lang hoefde ze niet te wachten want zijn sterke handen trokken haar slip aan flarden.
Het geluid van het scheurende textiel deed Edith luid kreunen van geilheid. Twee tellen later voelde ze hoe zijn warme, nee hete, kloppende pik haar natte kutje betaste en van geilheid deed ze automatisch haar benen wat uit elkaar.
Meer aansporing had Matthijs niet nodig, met een jeugdig enthousiasme neukte hij zijn ongeveer twintig jaar oudere patiente alsof het zijn vriendin was.
Veel tijd had hij niet nodig, veel minder dan zij in ieder geval, om aan zijn gerief te komen. Nadat hij zijn ballen in haar leeg had gespoten trok hij zijn pik uit haar druipende kutje, liep opnieuw om de tafel heen en maakte haar armen los.
“Tot volgende week, zelfde dag, zelfde tijd” riep hij haar nog na terwijl hij de behandelkamer uit liep.
“Tot volgende week Meneer”, stamelde Edith er achteraan.
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 68


Home   weblog sinds: 2008-09-12

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl